"will love you tomorrow."
but... if tomorrow has never come
Will you love me ?
......................................
ไปเห็นพระอาทิตย์ตกน้ำทะเลป๋อมแป๋ม ที่เมืองชลฯ ไม่พลาดอีกแล้วที่จะเก็บภาพเหล่านี้ไว้
เมื่อเดินทางกลับมาถึง กรุงเทพฯ มีคำคม ๆ หล่นแป๊กอยู่ใน mail box; hotmail
เลยเก็บเอามาถามต่อ
ทำไมคนเราต้องรอที่จะรักกันในวันพรุ่งนี้ด้วย ไม่เข้าใจ
เวลาที่เราสามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้ มันสั้นจะตายไป
รักกันทุกวันไม่ดีกว่าหรือ...
ดีกว่าต้องมานั่งรอที่จะรักใครสักคนในวันพรุ่งนี้นะ
ประเดี๋ยวจะรัำกไม่ทัน...เพราะ พลันจากกันไปซะก่อน !
MM
[Sunset : Bangsan]
posted on 18 Jul 2009 08:03 by lostview in HeartOfMee
เช้าทีไร...สิ่งที่ขาดไม่ได้ืคือ "ก า แ ฟ"
วันนี้ได้ฤกษ์ เอากาแฟเมล็ดที่เื่พื่อนซื้อมาฝาก มาปั่นชงด้วย Press ธรรมดา ๆ
วาง Mug สีฟ้าใบละ 10 บาทคู่ใจ... รอรินน้ำสีดำสนิทนั้น
...
อากาศวันนี้...ทำให้นึกถึงบรรยากาศ การนั่งจุ่มปุ๊ก กองอยู่กับหนังสือสักสองสามเล่ม และใจก็พลัน คิดลามเลยไปถึงบ้านเกิดเมืองนอน โน่นแน่ะ...
เมื่อครั้งอยู่ต่างจังหวัด ตื่นเช้าขึ้นมา แม่จะต้มน้ำร้อนไว้ให้ กาแฟสำเร็จรูป และน้ำตาลวางเีคียงข้าง รวมทั้งคอฟฟี่เมต
กาแฟธรรมดาสามัญ...กับบรรยากาศยามเช้า ที่อวลไปด้วยเสียงนก เสียงกา เสียงไก่ เสียงแมวร้อง เสียงหมาเห่า และมีลมพัดเบา ๆ พอให้เย็นสบาย สีเขียวต้นหมากรากไม้ เยอะแยะ -- ทำให้กาแฟมันอร่อยนะ...
เวลาที่อยู่บ้าน เราก็เหมือนเด็กคนหนึ่งที่ พ่อกับแม่ต้องคอยพะเน้าพะนอ เอาใจ แม้จะอายุปาเข้าไปอักโขแล้วก็ตาม แต่ทั้งสองคนก็ยังเห็นเราเหมือนเด็กน้อย ห่วงหาอาวรณ์ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เสมอ ๆ
แต่...
วันนี้ -- กาแฟดำหนึ่งแก้วยามสาย ๆ กับห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ และเจ้าโน๊ตบุ๊คส์ คู่กาย ไม่มีลมพัด มีแต่ัพัดลม ไม่มีเสียงนก เสียงกา เพราะว่า ปาเข้าไปแปดโมงแล้ว..นก กา ไปหากินกันหมด เหลือแต่เรา ที่หยุดทำงาน พักผ่อนอยู่กับบ้า่น
คิดถึงหนังสือสองเล่มที่พึ่งได้มา และหนัีงอีกสองเรื่องที่ยังไม่ได้ดู...หยุดสองวันนี้คงได้จัดการทั้งหมดนะ
การได้พักผ่อนสมอง พักผ่อนใจ ละเลียดไปกับสรรพสิ่งรอบข้างใกล้ ๆ จิตใจที่วุ่นวายสับสนกับงานการ หรือกับชีวิตที่ยังหาจุดลงตัวไม่พบ เรี่ยวแรงที่อ่อนล้า เนื่องจากสะสมมา ห้าวันเต็ม ทำให้รู้สึกดีขึ้น
หากเรี่ยวแรงช่วงบ่ายไม่หมด หรือฝนไม่ตก เราคงได้ออกไปถ่ายรูป หรือไม่ก็ไปกินกาแฟอีกสักแก้วที่--บางแสน-- นะ
@TwoM
ขับรถกลับบ้าน...เห็นรุ้งตัวน้อย ๆ บนท้องฟ้า
นาน ๆ จะได้เห็นสักทีนะเจ้า หากเป็นเมื่อก่อนที่มองเห็นรุ้งตัวใหญ่โค้ง ระหว่างทาง ซึ่งบางครั้งจะอยู่ต่างจังหวัด จะต้องขอจอดรถ และขอมองให้เต็มตา แต่นั่น มันนานมาแล้ว
ณ ที่ ที่เราอยู่ปัจจุบัน และภาระกิจประจำวัน ที่ไม่ค่อยได้ออกต่างจังหวัดแล้ว ทำให้เราเห็นรุ้งกินน้ำ ที่สอดแทรกอยู่กับตึกรามบ้านช่อง ในเมืองหลวง ท่ามกลาง สิ่งปลูกสร้างที่กำลังขึ้นอยู่อย่างแน่นขนัด
รุ้งกินน้ำ เลยเหลือตัวนิดเดียว ไม่อวบอ้วน เหมือนในเพลงที่เค้าร้องไว้ว่า..." รุ้ ง ตั ว อ้ ว น สุขยามมองเห็นมัน.."
